عبده : اين جمله علاوه بر قدرت و نصرت در دنيا اشاره است بسعادت و بهره - مندى در آخرت ، ولى بجورى گفته شده است كه از مفاد كلمات قبل عمومىتر است و اين شيوه سخن منحصر به قرآن است كه از موضوعى منتقل بموضوعى ديگر شود با حفظ نظم كلام و رابطه‌ى جمله‌ها . سخن ما : 1 - آيت 108 « أَمْ تُرِيدُونَ ) * - الخ » لقمان حكيم را گفتند ادب از كه آموختى گفت از بىادبان كه هر چه از آنها ديدم و نپسنديدم نكردم در اين آيه همين مطلب بمردم گوشزد شده است كه يهود بهانه‌گير و بد روش را وسيله‌ى عبرت خود قرار دهيد و آنچه آنها كردند و نتيجه‌ى بدش را بردند شما نكنيد كه گرفتار نشويد و از راه مستقيم كه مىرويد به بيراهه مرويد . 2 - آيت آخر « وَما تُقَدِّمُوا ) * - الخ » سعدى به اين صورت درآورده است : پسنديده رائى كه بخشيد و خورد جهان از پى خويشتن گرد كرد در آن كوش تا با تو ماند مقيم كه هرچ از تو ماند دريغ است و بيم كند خواجه بر بستر جان گداز يكى دست كوتاه و ديگر دراز در آن دم اشارت نمايد بدست كه دهشت زبانش و گفتن ببست كه دستى بجود و كرم كن دراز دگر دست كوته كن از ظلم و آز